1

Jak zwykle po szkole szłam na przystanek. Ledwo co zaszłam "moja" 7 już przyjechała. Bez większego wahania wsiadłam. Za nią jechała 6, gdzie siedziała moja koleżanka. Nagle zwykły autobus miejski zamienił się w autokar. Wraz ze znajomymi wracaliśmy z wycieczki. Zapadła straszna cisza, było słychać tylko głos kierowcy, który mówił: :" Co to za korek? Czemu wszyscy stoją?". Spojrzałam przez okno. Zobaczyłam sznur samochodów, ale nikogo nie było w środku. Po chwili było widać dookoła nas pełno trupów, a droga była otoczona drutem kolczastym. Nagle autokar zatrzymał się i wpadło do niego kilku żołnierzy. Krzyczeli, że mamy położyć się na ziemi i nie odzywać się, bo inaczej skończymy jak ci na zewnątrz. Oczywiście posłuchaliśmy ich. Co jakiś czas spoglądałam przez szybę, czułam się jak w jakimś zakładzie karnym, albo i gorzej. Zamknęłam oczy i znalazłam się w innym autokarze. Siedziałam koło mojej koleżanki. Zauważyłam, że wjeżdżamy do tego samego miejsca. Podeszłam do kierowcy i powiedziałam, że za żadne skarby ma się nie zatrzymywać. Nic nie powiedział, tylko pokiwał głową. Znikąd wyskoczyli ONI i próbowali nas zatrzymać. Mijaliśmy szybko opuszczone auta. Wszystko szło dobrze, dopóki przed nami nie pojawiła się przepaść. Kierowca nie zdążył wyhamować i spadliśmy w dół. Obijaliśmy się o skały i wystające konary. Śmierć była już pewna, jednak coś w nas uderzyło i zepchnęło do groty. Przez jakiś czas nikt nie wiedział o co chodzi. Otworzyłam drzwi i wyszłam na zewnątrz, a reszta zrobiła to samo. Przede mną ukazały się dwa smoki, które po pewnym czasie przeniosły nasz autokar na górę, koło 7. Z wszystkich budynków wyszli żołnierze i otoczyli nas. Generał, który nimi dowodził zaczął coś do nas krzyczeć. Zaczęli nami szarpać i kazali isć gęsiego, czułam się jak w więzieniu. Po drodze mijaliśmy tablice z napisem "Superszybka droga przyszłości", a pod spodem "Teraz już nie masz wyjścia, musisz zostać z nami". Zabrali nas do jakiejś sali. Powiedzieli nam, że nigdy nas stąd nie wypuszczą. Nie mamy nawet po co dzwonić do rodziców, bo odcięli zasięg. Wszyscy byli smutni i nie wiedzieli co mają robić. Kazali nam wrócić do autokaru i tam czekać. Wyciągnęłam z torby kanapkę i zjadłam ją z koleżanką. Pod wieczór pozwolili nam wyjść na chwilę. Po ich minach było widać, że szykują dla nas coś niedobrego, przynajmniej tak mi się wydawało. Jedynym plusem tam było darmowe wifi. Niby super i w ogóle i nie można było otworzyć żadnej strony w telefonie. Teraz autokar przypominał jeden duży pokój. Wszędzie leżały ciuchy, jakieś jedzenie i inne rzeczy. Większość osób poszła spać, wiec ja też tak zrobiłam. Rano, gdy się obudziłam, to miejsce wyglądało całkiem inaczej. Zamiast szarych murów pojawiły się różowo- fioletowe budynki otoczone watą cukrową. Żołnierze zabrali nas do szkoły, gdzie dali nam książki i kazali się uczyć. Po zakończeniu nauki poszliśmy na basen. Tańczyliśmy, bawiliśmy się, myślałam, że tamto to tylko zły sen, ale oni chcieli tylko uśpić naszą uwagę...

PROLOG

Hej. Postanowiłam spisywać tu niektóry moje sny, oczywiście te, które zapamiętam. Może to trochę dziwny pomysł, ale myślę, że Wam się spodoba. Niedługo pierwszy rozdział ! ;)